[38.] Huntsville – Eco, Arches & Eras (2008)

Afbeelding

Muzikanten: Ingar Zach, Ivar Grydeland, Tonny Kluften, Glenn Kotche, Nels Cline, Sidsel Endresen

Producer: Kåre Christoffer Vestrheim (tracks: 1-1 to 1-5), Mike Hartung (tracks: 1-1 to 1-5), Thomas Hukkelberg (tracks: 2-1)

Label: Rune Grammofon

 

Het stormt vandaag. Nog tot na de middag naar het schijnt. Met rukwinden tot 120km per uur volgens Frank. We blijven dan maar binnen en kiezen een goede muzikale compagnon om de winderige voormiddag mee door te brengen. Enter Huntsville.

Huntsville is een Noors gezelschap die zich niet graag in hokjes laat stoppen. Ze maken een unieke blend die invloeden heeft uit (impro)jazz, ambient, americana, rock en nog een stuk of dertig genres. En dit zorgt voor jeuk bij veel muziekrecensenten en marketing boys. 1-0 voor Huntsville dus.

Een dubbel-cd deze. Goed voor een dik anderhalf uur muziek.

De eerste cd telt 5 tracks,. 3 korte nummers en 2 heel lange nummers. En het zijn vooral die lange tracks die deze cd dragen.

Na de korte inleiding die ‘Lancet” is krijgen we de eerste ferme lap op ons bord. ‘Eco’ duurt dik 21 minuten en is de perfecte muzikale sidekick voor het stormachtige weer buiten. De track wordt vooruit gedreven door voodoo percussie. Je voelt een constante spanning. Maar net zoals het weer buiten is er ook een rust. Maar het is een rust die een lichte dreiging in zich draagt. Het tempo wordt dikwijls opgetrokken en je voelt een windhoos aankomen maar dan zorgt Sidsel Endresen met haar warme stem voor de geruststelling. Maar heel zeker van je rust ben je toch niet. En zo hoort het ook. Muziek mag soms eens dreigend zijn en je op het verkeerde been zetten.

‘Ogee’ is dan weer gitaargetokkel dat aanzet tot dagdromen, maar moet hier als een interludium worden gezien tot ‘Arrow and Rain’ die als de tweede schouder de eerste plaat ondersteunt. Het is het meest jazzy stuk op deze cd. Maar ook weer met onverwachte geluiden en open muzikale texturen. En weer die onderhuidse spanning.  ‘Tudor’ is een mooi stukje eigenzinnige gitaarblues.

De tweede cd is een opname van het concert dat ze gaven op het Kongsberg Jazz Festival in 2007. Met Glenn Kotche en Nels Cline, respectievelijk drummer en gitarist bij Wilco. Ook hier is eer weer een link met het stormachtige weer. Het begin van de performance laat heel wat percussie horen waarin je met een klein beetje fantasie wegwaaiende blikken, rammelende schuurdeuren en heen en weer waaiende koeiebellen kunt herkennen. De gitaar die na een tijdje invalt is een soort van rattenvanger van Hamelen: hij krijgt de percussie en de bas mooi in de rij, met de neuzen in dezelfde richting. Dat is in de richting van de Groove. Die wordt heerlijk uitgesponnen waarover de gitaar zijn lijnen weeft. Maar evengoed neemt de percussie wat later in de track een loopje met de gitaren en wordt de sfeer weer onrustiger, grimmiger. Er worden precies ook paarden gemarteld op de achtergrond. Heel sterk hoe zij deze track live hebben uitgebouwd. Trouwens, je kan het in de verste verte niet horen dat het hier om een live-registratie gaat. Alles in de mix zit heel goed in balans. Een pluim voor Giuseppe Ielasi in deze. Het is intussen ook weer wat harder gaan waaien buiten. Ook de song begint precies de pedalen te verliezen. En ik bedoel dat heel positief. De groove de de percussie oplegt blijft halsstarrig .. eeuh…  grooven, maar de gitaren, banjo’s en luiten – ja, want die horen nu eenmaal bij het basisinstrumentarium van deze plaat –  hebben besloten hun eigen weg te gaan. En dat is richting los. Van ‘losgehen’. Om dan de laatste 20 minuten volledig terug te vallen. Ook de percussie is gestopt. Hier en daar kraakt terug een ijzeren poort. Zoals ook de wind is gaan liggen en de zon door de wolken breekt. En dan wordt de track weer laag voor laag opgebouwd. Percussie zet weer voorzichtig een ritme, groove in samen met bas. Waarop gitaar en electronica eerst twijfelend, dan meer zelfzeker in meestappen.

De hoeveelheid aan tekst laat er geen twijfel over bestaan: het zwaartepunt van deze dubbelaar ligt voor mij zeker op cd2. Daarmee wil ik zeker de eerste cd niet tekort doen, ver van, want een nummer als ‘Eco’ is fantastisch. Maar wat ze op cd 2 laten horen getuigt van een sterke eigenheid, moed en muzikaliteit.

Bij deze een oproep om deze cd eens door uw huiskamer te laten waaien.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: