[37.] Oneohtrix Point Never – R Plus Seven (2013)

Afbeelding

Muzikanten: Daniel Lopatin

Producer: Daniel Lopatin, Paul Corley

Label: Warp Records

 

Bij een eerste luisterbeurt lijkt deze plaat een samenraapsel van ideeën. Maar Oneohtrix Point Never – Daniel Lopatin voor de burgerlijke stand – is er het project niet naar om het ons gemakkelijk te maken. De muziek is zowel letterlijk als figuurlijk verknipt. De tracks eindigen zelden waar je het verwacht en geluiden en structuren die op het eerste gehoor ‘vechten’ worden bij elkaar gegooid. De plaat is een mix van elektronica, ambient, klassiek en – jawel – kerkmuziek.

Voor zij die nu willen weglopen omdat ze denken dat we hier met intellectueel verantwoorde, maar niet te beluisteren shit te maken hebben: wacht even en geef deze plaat een kans. Het is als met je eerste bord Aziatisch eten: erger je eraan of schuif het naar de kant van je bord, maar proef er van. En probeer het nog eens als het je niet bevalt, want veel van de schoonheid in dit album wil zich maar na een paar keer luisteren openbaren.

Opener ‘Boring angel’ is zowat de beste opener die wij dit jaar mochten horen. Het zet meteen de toon voor de rest van het album en de track is zwanger van verwachting. Je hoort de abstractie eigen aan OPN, maar je hoort ook de organische touch. Fantastische opener dit, die zich traag een weg baant door je bloedbaan naar je hart. Tracks als ‘American’ illustreren de miniaturistische werkwijze van Lopatin goed. Het geluid an sich is heel belangrijk, meer dan structuur of melodie. En toch is zijn abstractie heel sfeervol. En om bijna zonder beats bij momenten toch een stuwend geluid te creëren (‘Zebra’), door al even geniale als vreemde geluidsconstructies, getuigt van een heel doordacht creatieproces. Al lijken de verschillende geluiden – een opeenhoping van momenten eigenlijk – op het eerste gehoor rond elkaar te zweven zonder in elkaar te haken. Maar een paar luisterbeurten verder hoor je plots de samenhang in de vreemde wereld van Oneohtrix Point Never. Een auditieve Picasso zeg maar.

Daniel Lopatin hopt tussen verschillende invloeden zonder te struikelen, van 80’s nintendo en synthgeluiden (‘Still life’) tot elektronische spielerei tot ambient (‘Along’), en dikwijls binnen dezelfde track. Als je dan denkt dat de plaat de rustige, sfeervolle weg opgaat, laat hij ‘Problem areas’ op je los. Inclusief kletterende synth-apreggios. Het geheel heeft een retro-feel door de sound maar klinkt tegelijkertijd futuristisch door de open texturen en de vreemde structuren en geluiden. Faut le faire.

Met deze plaat katapulteert Daniel Lopatin zichzelf maar ook Warp (weer) naar de hoogste regionen van de experimentele elektronische muziek.

 

recensie verschenen op Cutting Edge

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: