[35.] The Field – Cupid’s Head (2013)

Afbeelding

 

MuzikantenAxel Willner

ProducerField, The

LabelKompakt

 

Je kan The Field niet van inconsequentie beschuldigen. Net zoals zijn andere drie platen komt ook deze in een sobere hoes, met hetzelfde lettertype en lay-out als de vorige platen. Enkel de kleur verandert. En je kan er de klok op gelijk zetten: om de 2 jaar verschijnt er een nieuw album.

Ook deze plaat volgt hondstrouw het muzikale stramien dat Axel Willner – zo kent zijn moeder hem – nu al 4 platen heeft uitgetekend. Techno gebaseerd op hypnotiserende loops, verrijkt met samples die quasi ongemerkt van toon en structuur veranderen.

Wat direct opvalt na een eerste beluistering, is de meer organische, natuurlijke sound van het album. Het is minderdansvloergretig dan de vorige albums. Dat zou wel eens kunnen te maken hebben met het productieproces, waar Willner enkel gebruik maakte van hardware. En wij vinden deze ‘evolutie’ in het geluid best wel goed.

Wat de muziek van The Field voor ons zo speciaal maakt, is niet zozeer wat je hoort, maar eerder wat je niet hoort: opbouwen naar een climax zonder dat die er komt, of het gebruik van vocalen, maar dan als klankkleur gebruikt, in plaats van diepzinnige teksten te declameren. Het verlangen kan soms mooier zijn dan het bezit.

Waarom de hoes nu plots zwart moest zijn is al vanaf ‘Black Sea’ – en dit is geen flauwe woordspeling – duidelijk. De track begint frivool maar knipt tegen het einde van de track het licht in je gemoed uit. En die duistere, melodramatische sfeer blijft voor de rest van de tijd als een donkere nevel over de plaat hangen. Niet dat je na het beluisteren van deze plaat direct de hoogste balk in je huis en een stuk touw gaat zoeken. Neen, de sfeer is subtiel, zoals zowat alles in de muziek en het concept van The Field. 

En niettegenstaande het album alweer op herhaling is gebouwd, verveelt het geen seconde. Het is voorbij voor je er erg in hebt.

Verrast The Field met deze plaat? Neen. Maar de kwaliteit blijft altijd even hoog, en dat hebben wij graag. Mogen wij deze plaat aan iedereen die geïnteresseerd is in hedendaagse minimale elektronische muziek aanbevelen? En duik gerust in de backcatalogue van The Field als je deze kunt smaken. Nog veel lekkers te ontdekken daar. En als je eens van deze plaat wil proeven raden wij ‘Black Sea’, ‘No No …’ of ’20 Seconds of Affection’ aan. 

 

verschenen op Cutting Edge

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: